I Danmark føregår det endringar i oppgåvene og strukturen til sentralbiblioteka . Dette er mogleg fordi staten gjennom bibliotekstyrelsen i stor grad finansierar drifta av disse biblioteka. Det er sikkert òg ønskjeleg, 16 sentralbibliotek i “litle” Danmark høyres mykje ut når me har 19 fylke i Norge. Slik er det ikkje i Norge og det gjer at ein må sjå på fylkesbiblioteka på ein annan måte. Dei norske fylkesbiblioteka er fylkeskommunane sine kompetanseorgan for bibliotek. I tilegg har dei oppgåver knytta til fjernlånet som er omtala i biblioteklova. Staten har berre i liten grad lagt nasjonale oppgåver over til nokon av dei norske fylkesbiblioteka. Dette gjer at dei norske fylkesbiblioteka er svært ulike i storleik og organisering.

Det finnes ikkje noko rett svar på korleis den regionale bibliotekkompetansen skal vere organisert og korleis dei skal arbeide. Regional tradisjon og satsing vil vere utslagsgjevande. Skal framtidas regionar være regionale utviklingsaktørar så er det viktig at bibliotekpolitikken finn sin plass innafor dette feltet. Dette har m.a. fylkesbiblioteksjefkollegiet peika på både i sitt høyringssvar til bibliotekutgreiinga og i sitt brev til partia om regionalisering. Stortinget bør derfor i samband med handsaminga av regionalpolitikken sjå på kva oppgåver som skal ligge til dei nye “fylkeskommunane” òg når det gjeld bibliotek. I eit grisgrendt land som Norge med relativt mange små bibliotekeiningar vil det være naudsynt med sterk regional bibliotekkompetanse.